Πρώτη σελίδα
 
 Curriculum vitae
 Ημερολόγιο
 
 Ποιητικά
 Δοκίμια & άρθρα
 Μεταγραφές
 Συνεντεύξεις
 Τα επικαιρικά
 Ατάκτως ερριμμένα
 
 Κ.Κ. in Translation
 Εικονοστάσιον
 
 Ξενώνας
 Έριδες
 Florilegium
 
 
 Συνδεσμολόγιο
 Impressum
 Γραμματοκιβώτιο
 Αναζήτηση
 
 
 
 
 
 
 

 

 


 Florilegium

Ντιλετταντισμού εγκώμιον
ΠΩΣ Η ΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΕΧΝΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΕΓΙΝΕ ΧΟΜΠΥ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
(Florilegium)


Flo|ri|le|gi|um [λατ. - μεσ. λατ.] ουσ. ουδ.: 1. ανθολογία, ανθολόγιο, απάνθισμα. 2. α) (ιστορ.) εκλογή από έργα συγγραφέων της Αρχαιότητας· β) συναγωγή ρητών και αποφθεγμάτων. || Μία εν προόδω Ανθολογία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης από τον Κώστα Κουτσουρέλη.


(Florilegium)


Μιχάλης Γκανάς

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
δεν αξίζει τον κόπο.

Επειδή σ' αγάπησα και σ' αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε
μοίρα στον ήλιο, έχουμε
τη δική μας μοίρα.

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος
και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας
σε καλύτερες μέρες.

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα 'μαστε πάλι
δυο άγνωστοι και θ' αρχίζαμε
απ' το άλφα.

Τώρα ξέρουμε πού πονάς
πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό
να φορτίσει πάλι τα μέλη
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

Επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς
και δυσκολότερο ν' αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά
και καμένα, θέλοντας ο καθένας
να 'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο
και πηγή, κατά τις περιστάσεις
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ
να γίνω κάτι απ' όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

Γυάλινα Γιάννενα, 1989

* * *
(Florilegium)


Κώστας Ζαφειρόπουλος

Ο ΕΜΜΕΣΟΣ ΤΡΟΠΟΣ

Μου ήταν αντιπαθής
Αλλά η γυναίκα του ήταν πανέμορφη

Το βράδυ ξαπλωμένος την σκεφτόμουν
Απαλή να περιφέρεται μέσα στο σπίτι
Έπρεπε να του επιτεθώ

Μιλούσε για τον πρόσφατο πόλεμο
Και κατέληγε αυτό δεν ήταν πόλεμος
Αυτό έγινε με οθόνες και πλήκτρα

Το ότι ήτανε πόλεμος ούτε λόγος
Από τα είκοσι επίθετα
Κανένα δεν αστοχεί

Το θέμα που ασυνείδητα έθετε
Ήταν αυτό του έμμεσου τρόπου

Φεύγοντας είχε πιει
Και οδήγησε η γυναίκα του 

Με τα λευκά χεράκια της στο τιμόνι
Χειριζόταν το γρήγορο όχημα
Με τρόπο που ο Αυτομέδων θα τρόμαζε

Επίθετα του πολέμου στην Ιλιάδα: άγριος Ρ 737, αιματόεις Ι 650, Τ 313, αλίαστος Β 797, Υ 31, αργαλέος Η 87, δακρυόεις Ε 737, Θ 388, Π 512, δήιος Δ 281, Ε 117, Η 119, 174, Ρ 189, Τ 73, δυσηλεγής Υ 154, δυσηχής Β 686, Η 376, 395, Λ 524, 590, Ν 535, Σ 307, θρασύς Ζ 254, Κ 28, κακός Α 284, Δ 15, 82, Ν 225, Π 494, λευγαλέος Ν 97, οϊζυρός Γ 112, οκρυόεις Ι 64, ολοός Γ 133, ομοίιος Ι 440, Ν 358, 635, Ο 670, Σ 242, Φ 294, πευκεδανός Κ 8, πολυάιξ Α 165, Υ 328, πολύδακρυς Γ 165, στυγερός Β 385, Δ 240, Ζ 330, Τα 230, φθισήνωρ Β 833, Ι 604, Κ 78, Λ 331
 Αυτομέδων: ηνίοχος του Αχιλλέως


περ. ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τχ. 1723, Μάιος 2000

* * *
(Florilegium)


Δημήτρης Κοσμόπουλος

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣ ΛΟΧΙΑΣ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ
ΤΟΥ ΑΜΠΟΥ-ΓΡΑΪΜΠ

Δεν μοιάζει ο Τίγρης με τον Μισσισιπή.
Μυρίζει φοινικόκλαρα κι αρχαίο πηλό.
Ύστερα, κάθε νύχτα πέφτουν αστερόφυλλα
απ' το μεγάλο δέντρο τ' ουρανού. Ρουκέτες
δεν τα πιάνουν. Στη γλώσσα που μιλώ

δεν είναι μπορετό να πω την φράση "Αμπού-Γράιμπ".
Ούτε κι ο Πρόεδρός μας, λένε, τα 'χει καταφέρει.
Κι αυτό το βράδυ ο αέρας θα φέρει
κραυγές και βογγητά σε σκηνές λάιβ,

από τις ταινίες όπου συνάμα βλέπω και πρωταγωνιστώ.
Κάποτε σε ρόλο κεντρικό. Όταν παρουσιαστώ
στην εξεταστική επιτροπή, θα αναφέρω
πως κάνω πράξη όλα τα θρίλλερς που υποφέρω

Ό,τι έβλεπα από πολύ μικρή όταν έμενα μόνη
κι αργότερα με ουίσκυ, χάπια, βότκα με λεμόνι.
Θα αναφέρω επίσης ότι συμπονώ
όσους σέρνω με λουριά και ηλεκτρικά καλώδια.
Θολώνει ο νους μου που δεν γίνονται όπως κι εγώ.
Όταν τους μαστιγώνω, αιμορραγώ.

Όμως εκείνο το παιδί έμοιαζε με μένα.
Έδερνα την Μητέρα του και με κοιτούσε
όπως κοιτάζω, Μάμμυ, την φωτογραφία σου
εδώ στα ξένα.

Πουλιά της νύχτας, 2005

***
(Florilegium)


Γιώργος Κοροπούλης

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Διάβαζες κάθε βράδυ εφημερίδα·
ποτέ δεν ήταν είδηση η ζωή σου.
Τα νέα θα σου γράψω απόψε: σ' είδα
χλομό, κι όλοι φροντίζαν να σε ντύσουν.

Σαν να 'χε τελειώσει μια παρτίδα,
μαζεύανε τα πράγματα οι δικοί σου:
ήταν πια να γυρίσεις στην πατρίδα…
Στη σάλα περιμέναμε μαζί σου

κι ακούγαμε που χάραζεν η μέρα
και λιώναν οι νιφάδες στον αέρα.
Κοντά μας είχες μείνει όλο το βράδυ

κι έλεγα θ' αναβάλεις το ταξίδι.
Μα ξάφνου ήσουν εκεί σαν το σημάδι
που μένει όταν χαθεί το δαχτυλίδι.

Ελλειπτική, 1998

* * *
(Florilegium)


Αντώνης Ζέρβας

ΑΝΟΙΞΗ 1999 *

Γιατί είναι καθ' όλα πιθανό, και εμπίπτει μάλιστα στο πεδίο
των πρακτικών δυνατοτήτων της πολιτικής, ένα ωραίο
πρωί μια υπεροργανωμένη και υπερμηχανοποιημένη
ανθρωπότητα να αποφανθεί με τον δημοκρατικότερο τρόπο
του κόσμου –δηλαδή κατά πλειοψηφία– ότι θα συνέφερε την
ανθρωπότητα ως σύνολο να απαλείψει ορισμένα μέρη της.


ΧΑΝΝΑ ΑΡΕΝΤ

Μου ζητούν ν' αλλάξω συμπάθειες
στο όνομα του γραπτού φωτός που κανέναν δεν φώτισε.

Μου ζητούν να στήσω το μυαλό στην καρδιά μου
που μου δίνει δικαίωμα να ξεγράψω.

Μου ζητούν να ξεχάσω
πως η ζωή είναι το φύραμα του θανάτου.

Τη ζωή μου την έζησα·
τον παράδεισο της αλήθειας τον βρήκα
μόνο στους οίκους ανοχής και τα λοιπά μοναστήρια.

Γιατί μόνον εκεί προσκυνούν ακόμη τον ήρωα,
μόνον εκεί μιλούν στους προγόνους,
μ' ένα γέλιο σαν δάκρυ στα μάτια,
ξέροντας πως ο χρόνος τους είναι της παλιάς αμαρτίας
και θα νοιώθεται πάντα η μπόχα.

Λογαριασμοί υπό την
ουράνια αιωνιομηδαμινότητα, 1999


*Αεροπορική επίθεση του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας (Σ.τ.Α.)


* * *
(Florilegium)


Διονύσης Καψάλης

ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ 'ΦΤΑΣΑ ψηλά στην ομορφιά·
ακόμη βλέπω το κενό να κατεβάζει
πυρακτωμένο φως, κι ο ύπνος αποστάζει
πυρήνες κόσμου γαληνεύοντας βαθιά.

Μα τόσος κόπος, τόσος θάνατος, παρείλκε:
έτσι κι αλλιώς ο τόπος θα 'πιανε τραγούδι,
μόλις αμίλητος στα χείλη σαν το χνούδι,
κι αρκούσε λίγος Σολωμός ή λίγος Ρίλκε.

Ό,τι ευτύχησα να πάθω περιττεύει,
ό,τι καρπώθηκα νωρίς με καταργεί·
ένα απόγευμα ζωής να με μαγεύει,

μια καλοσύνη της ακάλεστη κι αργή,
και το τραγούδι ανεπίδοτο θ' ανέβει
μέσα σε νάρκη φθινοπώρου και σιγή.

Μέρες αργίας, 1995

* * *
(Florilegium)


Γιάννης Πατίλης

ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ

Αντηχείς, Κύριε, αναίτιο ξυπνητήρι
στην ατέλειωτη νύχτα του σώματός μου.
Έλεγα πως θα ζήσω για πάντα το σκοτάδι της πέτρας
τον ύπνο του πουλιού που ολοένα ταξιδεύει
καθώς το νεύρο του νερού μέσα στο βράχο.

Η νύχτα η θάλασσα ο άνεμος η άμμος
οι σιωπηλές σφαίρες στα βρόχια των γαλαξιών.
Όλη η φύση πετά με τον αυτόματο πιλότο.
Και μόνο εμάς συντρίβουν τα σφυριά του λόγου σου.

Υπέρ των καρπών, 1977

* * *
(Florilegium)


Content Management Powered by UTF-8 CuteNews

© Κώστας Κουτσουρέλης