Πρώτη σελίδα
 
 Curriculum vitae
 Ημερολόγιο
 
 Ποιητικά
 Δοκίμια & άρθρα
 Μεταγραφές
 Συνεντεύξεις
 Τα επικαιρικά
 Ατάκτως ερριμμένα
 
 Κ.Κ. in Translation
 Εικονοστάσιον
 
 Ξενώνας
 Έριδες
 Florilegium
 
 
 Συνδεσμολόγιο
 Impressum
 Γραμματοκιβώτιο
 Αναζήτηση
 
 
 
 
 
 
 

 

 

Ουίλλιαμ Μπ. Γέητς

ΓΙΑ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΕΚΑΝΑ ΠΑΝΙΑ



Ι.

   Δεν είναι τόπος για τους γέροντες αυτός.
   Οι νέοι πλέκουν έρωτες, στα δέντρα τα πουλιά
   —αυτές οι θνήσκουσες γενιές— ψάλλουν διαρκώς,
   ποτάμια οι σολομοί, θάλασσες τα σκουμπριά,
   του θαλερού καλοκαιριού υμνεί ο σκοπός
   κάθε μια γέννα, κάθε θάνατο ή σπορά.
   Μες στων αισθήσεων το χορό όλοι αγνοούν
   τα έργα του πνεύματος, που δεν γερνούν.


II.

   Ο γέρος είναι πράγμα ουτιδανό, ελαφρύ,
   ένα κουρέλι στο ραβδί που τον βαστά,
   εξόν και ακόμη δυνατά μπορεί η ψυχή
   να τραγουδά μες στη θνητή της φορεσιά·
   κι άλλη δεν βρίσκεται του τραγουδιού σχολή
   παρά στης ίδιας της ψυχής τα ωσαννά.
   Γι' αυτόν το λόγο έκανα πανιά κι εγώ
   στο ιερό Βυζάντιο για να 'ρθώ.


III.

   Ω εσείς σοφοί, καταμεσής στη θεία πυρά
   όπως πετράδι σε χρυσό ψηφιδωτό,
   βγείτε απ' τη θεία την πυρά, στήστε χορό,
   και στην ψυχή μου μάθετε να τραγουδά.
   Σβήστε μου την καρδιά· άρρωστη απ' τον καημό
   του πόθου, αιχμάλωτη στης σάρκας τη φθορά,
   τον εαυτό της πια δεν ξέρει· πάρτε με εσείς
   μέσα στην τέχνη της αιώνιας αστραπής.


IV.

   Από τη φύση αν βγω, ποτέ ξανά κορμί
   δεν θα γυρέψω εγώ από πράγμα φυσικό,
   μα τη μορφή που οι χρυσικοί οι Γραικοί
   φτιάχνουν με σμάλτο και σφυρήλατο χρυσό,
   του βασιλιά τη νύστα για να διώχνει αυτή·
   ή που κρεμούν σ' έναν χρυσόκλωνο κορμό
   στου Βυζαντίου για να ψάλλει την Αυλή
   αυτό που έφυγε, ή που φεύγει, ή που θα 'ρθεί.






William B. Yeats

SAILING TO BYZANTIUM



I.

   That is no country for old men. The young
   In one another's arms, birds in the trees
   —Those dying generations— at their song,
   The salmon-falls, the mackerel-crowded seas,
   Fish, flesh, or fowl, commend all summer long
   Whatever is begotten, born, and dies.
   Caught in that sensual music all neglect
   Monuments of unageing intellect.


II.

   An aged man is but a paltry thing,
   A tattered coat upon a stick, unless
   Soul clap its hands and sing, and louder sing
   For every tatter in its mortal dress,
   Nor is there singing school but studying
   Monuments of its own magnificence;
   And therefore I have sailed the seas and come
   To the holy city of Byzantium.


III.

   O sages standing in God's holy fire
   As in the gold mosaic of a wall,
   Come from the holy fire, perne in a gyre,
   And be the singing-masters of my soul.
   Consume my heart away; sick with desire
   And fastened to a dying animal
   It knows not what it is; and gather me
   Into the artifice of eternity.


IV.

   Once out of nature I shall never take
   My bodily form from any natural thing,
   But such a form as Grecian goldsmiths make
   Of hammered gold and gold enamelling
   To keep a drowsy Emperor awake;
   Or set upon a golden bough to sing
   To lords and ladies of Byzantium
   Of what is past, or passing, or to come.










[ 15. 11. 2007 ]


Content Management Powered by UTF-8 CuteNews

© Κώστας Κουτσουρέλης