Πρώτη σελίδα
 
 Curriculum vitae
 Ημερολόγιο
 
 Ποιητικά
 Δοκίμια & άρθρα
 Μεταγραφές
 Συνεντεύξεις
 Τα επικαιρικά
 Ατάκτως ερριμμένα
 
 Κ.Κ. in Translation
 Εικονοστάσιον
 
 Ξενώνας
 Έριδες
 Florilegium
 
 
 Συνδεσμολόγιο
 Impressum
 Γραμματοκιβώτιο
 Αναζήτηση
 
 
 
 
 
 
 

 

 

Ώς κι η νύχτα σού μοιάζει...


    ΩΣ ΚΙ Η ΝΥΧΤΑ σού μοιάζει
    στις κοιλάδες του στήθους μου
    όταν φτάνει αργοβάδιστη
    και με του ύπνου το πέτρωμα
    βαριά με σκεπάζει

    Ώς κι η νύχτα σού μοιάζει,
    με μια ωχρή προσμονή καθώς γέρνει
    να ραμφίσει απ' τα μάτια μου
    σπόρο σπόρο της μέρας την ίριδα
    και στον κόσμο μου πρόσωπο αλλάζει

    Ώς κι η νύχτα σού μοιάζει,
    όπως αίμα από φόνο βαρύ
    που συρίζει σε χώρα κατάνακρη,
    στης καρδιάς την αμίλητη γη,
    τη σιωπή μου ταράζει

    Ώς κι η νύχτα σού μοιάζει,
    με μια βρόχινη αφή
    μου νοτίζει τον νου,
    με της δίψας τη στάχτη
    ζεστή στο στόμα μου στάζει

    Ώς κι η νύχτα σού μοιάζει,
    που θροΐζει στο στέρνο μου
    και με ρίζες που απλώνουν βραχνές
    της φωνής το μελάνι γυρεύει να πιει
    κι ώς το ρίγος φρικτή με τρομάζει

    Ώς κι η νύχτα σού μοιάζει,
    που σηκώνει απ' τα χέρια μου
    τα σείστρα τ' αργά της οργής
    και μετά, απ' τις όχθες του αλλού
    στο βαμβάκι ενός μέσα βυθού
    μονομιάς με βουλιάζει

    Ποιος θεός τη ζωή μου μοιράζει ;
    ποιος χωρίζει τις ώρες μου σε σκοτάδι και φως ;
    και γιατί και τα δυο τους να τα 'χω δεν γίνεται,
    και το φως και το σκότος μαζί ; να σε βλέπω
    στην ήβη του ενός και την ίδια στιγμή
    μέσα στου άλλου να σ' έχω την άχωρη αχλύ –
    αφού ναι: και ζεστό και πικρό και βαθύ
    το σκοτάδι είσαι εσύ, κι είναι μόνο γι' αυτό
    που η νύχτα σού μοιάζει

    Ποιος στο πένθος αυτό με κρατά,
    ποιος στη θλίψη αυτή μ' αναγκάζει;
    που στ' αλήθεια χαμένος γυρνώ
    μες στης νύχτας μου αυτής την αλκή
    κι ας η νύχτα η δική μου είσαι εσύ

    Είναι η νύχτα που θέλω; είσαι εσύ;
    α, είναι τόσα όλα όσα αγνοώ
    μες σ' αυτό που με τρώει το μαράζι,
    μα ένα ξέρω τουλάχιστον
    κι είναι τούτο αρκετό:
    μόνο η νύχτα, μόνο η νύχτα
    σ' εμένα ταιριάζει

    Μόνο η νύχτα

    Γιατί η νύχτα σού μοιάζει










Ferdinand Holder, Η νύχτα, 1889-90





    Κ. Κουτσουρέλης, De arte amandi,
   Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2004


    Βλ. ακόμη:

   — [ Άσε με κι εσύ λοιπόν... ]
   — [ Ο Λέανδρος είδε στα νερά βαθύ... ]
   — [ Πώς το 'πε αλήθεια ο ραββί... ]

   — Αντινομίες
   — Τραγούδι του παλιού καιρού
   — Σίσυφος | Ημικρανία | Εωθινό


[ 31. 7. 2006 ]


Content Management Powered by UTF-8 CuteNews

© Κώστας Κουτσουρέλης